تبليغاتX
Last Melpomene!
Last Melpomene
اینجا کسی نیست... شاید
بیست و دوم فروردین 1387
میس ژینوس! هی ایز گولینگ می!


وقتی که با تمام هیکلم احساس گول خوردن میکنم، ترجیح میدهم ساکت ، فقط نگاه کنم.
این روش جدیدی نیست تقریبا هجده سال روش زندگیم بود . انگار که یادم رفته باشد .
اما میدانم که هر چیزی هم که پیش بیاید من با یه لبخند هر کسی باز هم خر میشوم که حرفهایش را باور کنم. گرچه مطمئنم که همه ش یک مشت مزخرفات دویست بار جویده شده است که توی مغز من میریزند تا نشخار کنم.
شعار های بیهوده. حرفهای پوسیده. گاهی هم مستقیم نگاه میکنم و لبخند میزنم اما. نگاه میکنم چون موقع نگاه کردن ذهنم بیشتر دنبال رویاهایم میرود تا زمانیکه حرف میزنم. موقع حرف زدن نمیتتوانم به چیز ها شیرینی که در سر دارم فکر کنم. و لبخند میزنم چون افکارم گاهی واقعا شیرینند.

مردم پر حرف برای حرفهایشان تایید میخواهند و من سخاوتمندانه تایید میکنم. اما مواقعی که واقعا گوش میکنم، خداوندا! با همه وجود و افکارم گول میخورم.
پس باز ساکت میشوم ، به نفر بعدی نگاه میکنم ، لبخند میزنم و تایید میکنم...



پی نبشت برای عکس: خب. مگر چند تا آدم مریض توی دنیا هست که همچین عکسی رو میذاره بک گراند وبلاگش؟ قصد مردم آزاری ندارم اما این عکسه رو خیلی دوس دارم نتیجتا تا یه یکی دو هفته ای همین جا هست.
+ ملپی جان!.